Jan Stefan Gawlik (1939–2025) był polskim naukowcem, chemikiem, wykładowcą akademickim, dyplomatą oraz działaczem społecznym, autorem i współautorem ponad 60 publikacji naukowych z zakresu chemii, przetwórstwa węgla i gospodarki surowcami energetycznymi. Łączył działalność badawczą z pracą organizacyjną i publiczną.
Ukończył liceum ogólnokształcące w Brzesku, a następnie studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach podjął pracę w Instytucie Zootechniki, gdzie szybko stworzył własną pracownię. Następnie pracował w Instytucie Technologii Nafty, udzielając się równocześnie w Instytucie Gazownictwa. W krótkim czasie uzyskał tytuł adiunkta i został powołany na stanowisko kierownika zakładu. Po połączeniu instytutów gazownictwa i naftowego w 1976 r. decyzją Ministra Górnictwa i Energetyki został mianowany wicedyrektorem nowego instytutu resortowego (1GN1G).
Prowadził również działalność dydaktyczną, m.in. na Akademii Górniczo-Hutniczej. W latach 1983–1987 pracował w Ambasadzie RP w Londynie jako radca ds. naukowo-technicznych. Po powrocie do kraju pełnił funkcję dyrektora Fundacji dla Uniwersytetu Jagiellońskiego, skutecznie pozyskując zagraniczne środki finansowe na rzecz uczelni. W 1996 r. został radcą Stałego Przedstawicielstwa RP przy ONZ w Wiedniu, gdzie zajmował się problematyką pokojowego wykorzystania energii jądrowej.
Po zakończeniu pracy dyplomatycznej był kanclerzem Podhalańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Targu. Równolegle angażował się w działalność społeczną i popularyzację historii lokalnej, szczególnie w Brzesku i Okocimiu. Jest autorem książki „Wspomnienia z mojej budy” poświęconej swojej edukacji w brzeskim liceum.